Veinte Años

Η ζωή - θαύμα υπέρτατο και ευλογία η ίδια - μου χάρισε πολλά δώρα. Ανάμεσά τους ξεχωρίζει στην καρδιά μου η ύπαρξη της Ανατολής. Μου δόθηκε η χάρη να είμαι παρών τη στιγμή που ήρθε στον κόσμο. Και να την κρατήσω κοντά μου για αρκετό καιρό. Από την πρώτη ώρα είμαι δικός της.
Είναι ένα φως που δείχνει πάντα το δρόμο. Ένας φάρος που μου θυμίζει πως ο ήλιος συνεχίζει να λάμπει, ακόμη και στο βαθύτερο σκοτάδι. Γιατί - αντίθετα με το ουράνιο φαινόμενο - η Ανατολή μου φωτίζει όλες τις ώρες: η ακτινοβολία της δε γνωρίζει μέρα ή νύχτα. Η γλύκα και η σοφία της, η ζωντάνια που με φυσικότητα προσφέρει είναι μια πνοή υγείας στην ψυχή μου. Ανατολή μου, σ'ευχαριστώ.
ΟΜΠΣΛ

In my life (The Beatles)

Bancs publics

Προχθές, η κουβέντα με την Ανατολή ήρθε στα "παγκάκια" - τους δημόσιους πάγκους που βρίσκονται σε πάρκα, κήπους, πρασιές, πλατείες. Μου δημιουργούν πάντα μια γλυκιά θαλπωρή, μια νοσταλγία. Τα αισθάνομαι μέρος μου - κατά κάποιο τρόπο είναι δικά μου και είμαι δικός τους: έχουμε μοιραστεί πολλά.
Είναι αθώα. Δεν ανήκουν σε κανέναν και ταυτόχρονα προσφέρονται σε όλους. Σαν μια έκφραση της Θείας Πρόνοιας. Λιτά, δεν κάνουν για άλλη δουλειά - μόνο για να ξαποστάσεις. Χωρίς σκοπό, πέρα από την απόλαυση της εγγύτητας, της συντροφιάς του άλλου ή του εαυτού μας. Μπορεί ταυτόχρονα και της θέας, ή της επαφής με τη φύση.
Τα παιδιά αγαπούν τα παγκάκια. Είναι αρμονικό μέρος του κόσμου τους. Διαθέσιμα, χωρίς όρους, μητρικά, άδολα και υπομονετικά. Και οι έφηβοι, και οι νέοι τα αγαπούν επίσης. Σ' ένα τρυφερό valse, ο Georges Brassens εξηγεί: τα παγκάκια είναι εκεί για να φιλοξενήσουν τις καινούργιες αγάπες - τους ερωτευμένους που ονειροπολούν το φωτεινό τους μέλλον.
Κάθε φορά που βλέπω ένα παγκάκι, μέσα μου το χαιρετάω. Είναι ένα αποκούμπι του διαβάτη. Μια στάση, στο δρόμο της επιστροφής.

Les amoureux des bancs publiqes (G.Brassens)

Orient Express

Νά' την πάλι. Η Ανατολή. Πάνω που είπα να το παίξω 'χκληρός', η ατμομηχανή της γλύκας της με συνέτριψε με υστερόγραφο εμβολισμό. Δέκα γράμματα: "ΠΠΠΦΣΠΓΜΤΚ".
Η αλήθεια είναι πως σ' αυτό το σιδηρόδρομο, η διάβασή μου είναι πάντα αφύλακτη. Έτσι κι' αλλιώς, κάθε αντίσταση θα ήταν μάταια, αφύσικη. OVA

Στην παιδική μου καρδιά

Περαστική, η Ανατολή με κέρασε και πάλι απ' τη σοφή της γλυκύτητα. Αυτή τη φορά μού θύμισε το μικρό μου αδέλφι. Μέσα μου. Αυτό το βότσαλο μου άφησε φεύγοντας. Μπαίνοντας ο Μάης, το δώρο της άνθισε. Το παλιοκόριτσο - αυτά μου κάνει! Στα πέταλα του διάβασα ένα από τα Πέντε μικρά θέματα, του Μανόλη Αναγνωστάκη.

Kάτω απ’ τα ρούχα μου δε χτυπά πια η παιδική μου καρδιά
Λησμόνησα την αγάπη που ’ναι μόνο αγάπη
Μερόνυχτα να τριγυρνώ χωρίς να σε βρίσκω μπροστά μου
Ορίζοντα λευκέ της αστραπής και του όνειρου
Ένιωσα το στήθος μου να σπάζει στη φυγή σου
Ψυχή της αγάπης μου αλήτισα
Λεπίδι του πόθου μου αδυσώπητο
Νικήτρα μονάχη της σκέψης μου.

Ex Oriente

Κατά καιρούς - τελευταία λιγότερο συχνά - η Ανατολή μου χαρίζει λίγη απ' τη γλύκα και τη σοφία της. Κάθε φορά, φεύγοντας βρίσκω στην τσέπη μου άλλο ένα βότσαλο: πάντα υπέροχο, πάντα φωτεινό, πάντα στο δρόμο της επιστροφής.  Είναι το παιχνίδι μας. Είναι και το φυσικό της...
Απόψε ήταν οι στίχοι από το 'Τραγούδι της παιδικής ηλικίας' που έγραψε ο Peter Handke για την ταινία του Wim Wenters "Τα Φτερά του Έρωτα" (Der Himmel über Berlin).

Όταν το παιδί ήταν παιδί,
Ήταν ο καιρός για αυτές τις ερωτήσεις:
Γιατί είμαι εγώ, και όχι εσύ;
Γιατί είμαι εδώ, και όχι εκεί;
Πότε άρχισε ο χρόνος, και πού τελειώνει το σύμπαν;
Μην είναι η ζωή παρά ένα όνειρο;
Μην είναι όσα βλέπω και ακούω και οσφραίνομαι
Παρά μια ψευδαίσθηση ενός κόσμου πριν τον κόσμο;